bütün öğretmenlerime

Bugün öğretmenler günü.

Şu hayatta karşıma hep, çok güzel öğretmenler çıktı. Çıkmaya devam ediyor.

Yaşadığım, taşındığım, kendiliğimden kalkıp gittiğim nice ülke ve şehirde...

Yaşamdaki duruşları, yaşama dokunuşlarıyla ilham verenler...

Özde, sözde ve davranışta "bir" olmanın sade ve narin ifadeleri...

Gücün ve sevecenliğin, disiplin ve şefkatin birlikteliğini gösterenler...

Kusursuz olmaya/görünmeye çalışmayan ve tam da bu yüzden, tüm halleri ve kusurlarıyla mükemmel olanlar...

dünyanın en iyi okulu

Anasınıfını ve yanlış hatırlamıyorsam ilkokul birinci sınıfı okuduğum okulun binası ahşaptı. Tebeşir tozunun ve gıcırdayan tahtaların kokusu hala burnumda. Eskiydi okul, hem de çok eskiydi. Bahçe duvarının boyası yer yer dökülmüş, beyazların arasından tuğlalar çıkmıştı. Duvarın bir kısmı yoktu zaten, kırık dökük tuğlalarla yama yapmaya çalışmıştı biri ama anlaşılan başarılı olamamıştı. Duvar diplerinde biten, o yaşta dizlerime kadar gelen yabani otları da hatırlıyorum. Bazısı dikenli olurdu. Bazısının tohumları patlayınca “zehir” saçardı ve erkekler onları toplayıp kızları korkutmak için kullanırdı. Bir de bahçenin kendimizce tehlikeli ve gizli yerleri vardı; paslı demirlerin, duvardan kopmuş tuğlaların ya da alet edevatın yığıldığı tozlu, kumlu köşeler. Çocuk aklımızla macera üstüne macera yaşardık anlayacağınız. Ama esas macera başkaydı. Okulun tuvaleti dışarıdaydı ve kış vakti titreyerek o küçük tahta kapıya ulaşmaya çalışmak, minik bedenlerimiz için pek eğlenceli olmazdı.

Bugün kendime şu soruyu soruyorum: Acaba eğitimle ilişkimin böyle bir yapıda başlaması, beni okumaktan soğuttu mu?